De storing van afgelopen week bij Vodafone toont duidelijk aan dat de gesloten bubbels voor dienstverlening, een groot gevaar zijn voor de continuïteit van een economisch sterk verbonden ecosysteem. Dit hoeft niet zo te zijn, maar dat is simpel gezegd niet in het belang van de huidige telecom providers.
Stel je voor dat de gegevens die Vodafone nodig heeft om jou dienstverlening te bieden, niet centraal bij Vodafone opgeslagen liggen, maar van jou zijn. Je moet er wel even van uitgaan dat het apparaat waarmee je gebruik maakt van de Vodafone dienst onafhankelijk is van contracten met datzelfde Vodafone. Doordat de gegevens die nodig zijn om jouw apparaat aan te sluiten op een communicatie netwerk jouw eigendom zijn, kan jij deze gegevens aan een andere dienstverlener verstrekken om (eventueel tijdelijk) de dienst via hun netwerk af te nemen (zonder noemenswaardige kosten).
De dienstverlening is eigendom van de serviceprovider, de manier waarop mensen en instanties jou kunnen benaderen zijn persoonlijk en behoren dus niet aan de leverancier toe. Je provider bepaalt niet of jij wel/niet bereikbaar bent, de provider bepaalt of jij wel/niet gebruik mag maken van de communicatie dienst die deze provider biedt.
Telecom providers zullen zelf geen stappen ondernemen om dit eenvoudiger te maken. Alle oude verdien modellen voorspellen dan doem scenario’s en al zouden ze willen, het is economisch gezien zelfmoord voor de eerste provider die op deze wijze gaat opereren. Dat de zelfmoord betrekking heeft op het oude verdien model en gecompenseerd wordt door marktwerking, wordt door deze zogenaamde ondernemers als te riskant afgedaan.
Neem als voorbeeld de opkomst van consument mobiele telefonie en internet toegang voor consumenten. De toenmalig marktleiders wilden er niet aan, er zou geen markt voor zijn en teveel kosten. Het idee dat veel consumenten een beter verdien model zouden kunnen opleveren dan de toenmalige zakelijke dienstverlening, ging er niet in of werd als riskant voor het toenmalig verdienmodel gezien. Consument oriëntatie bleek uiteindelijk succesvol en een stapje in de goede richting, maar er wacht ons nog een echt paradigma shift.
Deze shift ontstaat door de consument in het service model écht centraal te zetten. De consument kan dan dienstverlening naar zich toetrekken (Pull). Het huidige ‘oude’ service model gaat bijna altijd uit van Push. Het soort dienstverlening waarbij het lastig tot onmogelijk is met behoud van je eigen data, gegevens of economische waardevolle producten over te stappen naar een concurrent. In een wereld van Pull bepaalt de consument wie er toegang heeft tot gegevens om dienstverlening mogelijk te maken. Dit model wordt uitgelegd door o.a. David Siegel op zijn website en in zijn boek Pull.
Verantwoorde economische groei komt niet bij bedrijven met een ‘pusher’-ideologie vandaan, telecom bedrijven zoals Vodafone veroorzaken bij mij sterk het gevoel van rijden met de handrem erop. Deze manier van denken zie je niet alleen bij telecom bedrijven, ook leveranciers voor consument elektronica (Apple voorop), media concerns (Facebook), entertainment industrie, energie leveranciers, verzekeraars en zelfs overheidsdienstverleners, allemaal passen Push-manier van denken toe. Het zal in het begin wel zoeken zijn, maar zeker voor internet gerelateerde producten en dienstverlening is de “power of pull” al binnen handbereik. De markt wordt uiteindelijk bepaald door de consument en niet door de beperkende dienstverlening van partijen die alleen maar marktaandeel kunnen verliezen.
